Main menu
In t Wilde WegInzendingen Lees avontuurVertrouw nooit een man met een machete

Vertrouw nooit een man met een machete

in 't wilde paspoort SimoneDaar dobberde ik dan vredig door de Amazone. Het voelde heel normaal. Alsof ik iedere dag in een uitgeholde boomstam stapte om me door een gids gewapend met een reusachtige machete te laten vervoeren. Nadat hij lustig een beetje had rondgepeddeld en ons geleid had in een zoektocht naar kaaimannen, piranha’s en roze dolfijnen, was het tijd om voet aan wal te zetten.

Onze gids liep voorop. Zijn naam was Carlos, zoals alle mannen daar Carlos heten, en hij was een stammig mannetje, wat perfect leek gezien de omgeving. Met zijn machete maaide hij een weg voor ons door de woesternij en als hij een jas had gehad, had hij die ongetwijfeld over iedere modderpoel heen gelegd. Zo was hij, die Carlos. Dat dacht ik in ieder geval. Wij twee ontheemde vrouwen, hij padvinder in hart en nieren. De vergissing is snel gemaakt.

“ Het voelde tegennatuurlijk om mijn voet zo dicht bij die slang te houden.”

Dus ik vertrouwde hem met mijn leven en keek vrolijk om me heen. Licht huppelend, maar toch ook zo af en toe behoedzaam waar ik mijn voeten neerzette. En dat bleek maar goed ook. Plotseling zag ik iets bewegen. Iets wat duidelijk aan Carlos zijn padvindersoog ontglipt was. Ik kon het niet goed zien, omdat mijn eigen voet mijn zicht blokkeerde, maar het was onmiskenbaar een slang! ‘Serpente’, riep ik uit en Carlos draaide zich razendsnel om met zijn machete in de aanslag. Hij had maar één blik op de slang nodig om tot zijn advies te komen: NIET BEWEGEN! Ik keek hem twijfelend aan. Het voelde tegennatuurlijk om mijn voet zo dicht bij die slang te houden. Wat nou als ik kramp kreeg? ‘NIET BEWEGEN!’. Carlos keek me indringend aan en ik besloot dat hij de baas was.

Vol afschuw zag ik hem zijn zwaard in de lucht tillen. Ik keek naar mijn voet, waar ik na 22 jaar toch redelijk aan gehecht was geraakt. De slang leek er nog steeds nietsvermoedend onder te liggen en als ik iets te zeggen had gehad over deze hele toestand, dan had ik dat zo willen laten. Maar Carlos was onverbiddelijk. Met een noodvaart bracht hij de machete omlaag en op een haar na miste hij mijn voet. En de slang!

“Ik keek naar mijn voet, waar ik na 22 jaar toch redelijk aan gehecht was geraakt.”

Met een gil van schrik deinsde ik terug, terwijl de slang het struikgewas in schoot. ‘Serieus!? Voor hetzelfde geld had hij me gebeten!’ Ik was nu toch wel een beetje boos op Carlos. Hij was in ieder geval niet de held die ik dacht dat hij was. Carlos lachte smalend. ‘Dat was toch geen dodelijke slang’. Nu was ik toch wel een beetje teleurgesteld. Nu het gevaar geweken was, had ik graag gewild dat deze slangenbeet me binnen 3 seconden fataal was geworden. ‘Niet giftig dus’, concludeerde ik beteuterd. ‘Jawel!’ Carlos sloeg vaderlijk een arm om mijn schouder. ‘Wel giftig. Je zou 24 uur ondraaglijke pijn hebben geleden, maar dood zou je niet zijn gegaan’.

Ik knikte begrijpend en ontworstelde me subtiel aan de arm van Carlos. Nee, hij was zeker mijn held niet meer.

FacebookTwitter