Main menu
In t Wilde WegLees avontuurVermist op de grens tussen Tanzania en Malawi

Vermist op de grens tussen Tanzania en Malawi

paspoortsjoerd“Riots have broken out in cities in Malawi as opposition groups protest against President Bingu wa Mutharika’s government. DPP supporters, armed with machetes, smashed the vehicles of two private radio stations in the commercial capital, Blantyre. They roamed the streets of the city, threatening to deal with anyone who took part in the protests, correspondents say. But thousands of demonstrators took to the streets of Blantyre on Wednesday, despite the threats.” (BBC NEWS)

Ik was inmiddels drie weken in Malawi en de krantenberichten verbaasden me al niet meer. Vanwege de rellen en de onrust was er een avondklok ingesteld en je mocht niet meer na 19.00 uur over straat. Ook gold er een samenscholingsverbod, maar ondanks dat was de spanning overal op straat voelbaar. Autobanden werden in de fik gestoken en er waren ook een aantal doden gevallen. Mijn aanstaande reisgenoot Gerlo zat sinds een week in Tanzania en zou morgen, voor het eerst alleen reizend, de twaalfurige tocht naar Malawi maken. Zo’n typische eerste keer die je liever zonder gewelddadige complicaties meemaakt. Op dinsdagavond kreeg ik een sms-bericht: ‘Ik neem overmorgen de bus naar de grens. Kun jij anders ook daar naartoe komen?’ Ik vond dat ik dat best kon doen. Eén busritje meer of minder in ruim drie maanden tijd maakt ook niet zoveel uit.

“Autobanden werden in de fik gestoken en er waren ook een aantal doden gevallen.” 

En zo belandde ik op woensdag in Songwe, het dichtstbijzijnde plaatsje bij de grens met Tanzania. Ik besloot een kamer voor twee te boeken in Hotel Pattaya en liep een beetje rond. Het dorp maakte een troosteloze indruk en het was me duidelijk dat niemand hier voor zijn plezier kwam. Ik keek op mijn horloge en besloot dat de enige oplossing bier was. Het was 18.00 uur en Gerlo zou er binnen een uurtje wel zijn. Ik zat net goed en wel toen ik een sms kreeg. ‘Geen flauw idee waar ik ben. Net gedumpt door lege bus bij tankstation in middle of nowhere. Geen grensovergang te bekennen.’ Ik staarde naar mijn telefoon. Shit, wat kon ik doen? Ik probeerde Gerlo te bellen, maar de verbinding werd meteen weer verbroken. Ik kreeg het er warm van, maar stelde mezelf gerust met de gedachte dat hij waarschijnlijk nog in Tanzania was. Een stuk veiliger dan Malawi.

“Geen flauw idee waar ik ben. Net gedumpt door lege bus bij tankstation in middle of nowhere. Geen grensovergang te bekennen.”

De uren verstreken en mijn nervositeit had mijn bierconsumptie inmiddels flink verdubbeld. Al mijn vierentwintig pogingen om Gerlo te bellen waren mislukt. Door het raam zag ik dat de straten van Songwe donker en verlaten waren. Hetzelfde gold voor de hotelbar en de barman liet me subtiel weten dat hij ging sluiten door zwijgend mijn glas weg te pakken. ‘Heeft er nog iemand gebeld?’, vroeg ik hem tegen beter weten in. Hij gaf precies hetzelfde antwoord als de vorige acht keren. Ik gleed van de barkruk af en keek op mijn horloge. Het was ruim na middernacht. Gerlo had al vijf uur geleden aan moeten komen.

“Gerlo had al vijf uur geleden aan moeten komen.”

De wildste gedachten spookten door mijn hoofd. Ik stelde me voor hoe ik morgen in Tanzania naar de ambassade zou moeten en ik dacht aan zijn ouders. Ik liep in de richting van mijn kamer, toen ik verblind werd door de koplampen van een auto die vlak voor het raam parkeerde. Tot mijn grote opluchting zag ik Gerlo uitstappen en ik rende naar buiten om hem te begroeten. De vriendelijke chauffeur had hem zijn halve reisbudget gevraagd om voor hem om te rijden naar Songwe, maar ik ben nog nooit zo blij geweest om iemand te zien! En ik denk ook dat er maar weinig mensen ooit zo blij zijn geweest om Hotel Pattaya te zien als Gerlo.

FacebookTwitter