Main menu
In t Wilde WegLees avontuurVan Goa naar Trivandrium via Delhi.. HUH?

Van Goa naar Trivandrium via Delhi.. HUH?

in 't wilde paspoort fannyNa twee weken in Goa te zijn geweest, was het tijd voor iets nieuws. Op naar Neyyar Dam, om de komende dagen in een ashram met yoga, meditatie en zingen te slijten. Ik had er superveel zin in, ik had de trein naar Trivandrum gereserveerd, was op tijd op het station en de trein stond al klaar op het perron. Wat kon er nog misgaan?

Ik liep naar een conducteur die buiten op het perron stond en liet hem mijn reservering zien. ‘Is dit de goede trein?’ De man knikte instemmend, maar gebaarde wel dat ik naar een ander treinstel moest lopen. Wagon B5. Ik takelde mijn rugzak weer op mijn rug en liep in de goede richting.

Even had ik de illusie dat ik heel hard liep, toen besefte ik plotseling dat de trein bewoog. Hij vertrok al! Wild gebarend naar de treinmedewerkers, maakte ik duidelijk dat ik het er niet mee eens was. ‘Wat is dit nu?’ Niemand leek onder de indruk van de situatie. ‘Je moet springen!’, riepen mensen me toe. Ik keek om me heen en zag inderdaad nog wat achterblijvers met een mooi boogje de trein in zweven. Die mensen hadden alleen geen twintig kilo bagage en een gitaar op hun rug!

“Ik zag inderdaad nog wat achterblijvers met een mooi boogje de trein in zweven”

De trein ging steeds harder rijden en ik probeerde zo goed en kwaad als het ging wagon B5 nog bij te benen. Mensen bleven schreeuwen dat ik moest springen, maar dat ging echt niet. In een laatste wanhoopspoging schreeuwde ik: ‘Stop de trein dan!!!’ Ik hield op met rennen en ik wist zeker dat ik de trein had gemist. Daar ging mijn gereserveerde yogavakantie! Verslagen keek ik naar de grond en toen ik weer opkeek zag ik tot mijn grote verbazing dat de trein gestopt was. Twee jongens waren uitgestapt en kwamen op het perron naar me toegerend om me met mijn bagage te helpen. De trein zelf was al bijna volledig bij het perron weggereden. Ik kon nauwelijks bevatten wat er allemaal gebeurde, maar opeens had ik toch de trein gehaald.

Ik ging ik op zoek naar mijn zitplaats in wagon B5. Tot mijn ergernis was de plek al bezet en bezweet en hijgend stond ik besluiteloos in het gangpad. De jongens schoten opnieuw te hulp en gingen voor me op onderzoek uit. Ik staarde naar buiten en zag hoe de trein het Indiase landschap inreed. Het maakte ook allemaal niet uit. Ik was allang blij dat ik in de trein was.

Toen kwamen ze terug. Ze vielen meteen met de deur in huis. ‘Je zit in de verkeerde trein!’ Verschrikt keek ik ze aan. ‘Wat, hoe kan dat? Ik heb het nog nagevraagd!’ Eén van de jongens schudde zijn hoofd en wees iets aan op een kaart. Ik kneep mijn ogen samen om te zien wat hij aanwees. Het was Delhi! De moed zonk me in de schoenen. De trein naar Delhi was niet zomaar de verkeerde trein. Dat was de trein in precies de tegenovergestelde richting!

“Dit was de trein in precies de tegenovergestelde richting!”

Toen begon ik heel hard te lachen. De jongens keken me vragend aan, maar de situatie was gewoon te bizar voor woorden. Al die moeite, zodat ik in precies de verkeerde trein kon stappen! Ze haalden twee treinmedewerkers erbij en legden mijn situatie uit. Iedereen moest lachen, maar één man verzekerde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hij zou wel zorgen dat ik toch in de juiste trein zou komen vandaag.

Even was ik gerustgesteld, totdat ik me realiseerde dat deze trein nog lang niet zou stoppen. En ik zou dan te laat terug zijn in Goa, om de trein naar Trivandrum nog te halen. Met handen en voeten probeerde ik dit probleem uit te leggen, maar dit keer kwam ik echt niet over de taalbarrière heen en de jongens begrepen niet wat ik bedoelde. Ze bleven wel behulpzaam en haalde ditmaal de hoofdconducteur erbij. Op vijf verschillende manieren legde ik mijn probleem aan hem uit en eindelijk leek hij te begrijpen wat ik bedoelde. Hij zou het oplossen. Hij greep zijn walkietalkie en druk pratend liep hij het treinstel uit. Ik was benieuwd wat de oplossing zou zijn en wachtte geduldig af.

Na een paar minuten vertelde hij me het verlossende nieuws: Hij had de trein naar Trivandrum opgeroepen en verzocht te wachten op het eerstvolgende station. Ik was zo opgelucht dat ik de man wel kon zoenen! Na een uur in de verkeerde trein stapte ik uit op het station. Nadat ik de trein met al mijn hulpvaardige nieuwe vrienden had uitgezwaaid, keek ik om me heen. Het station was verlaten en leek überhaupt niet meer in gebruik te zijn als station. Ik ging op mijn backpack zitten en staarde in de richting van waar mijn trein vandaan zou moeten komen. Wat als die trein helemaal niet meer kwam? Of toch al geweest was? Of gewoon niet zou stoppen?

“Het station was verlaten en leek überhaupt niet meer in gebruik te zijn als station.”

Na 15 minuten wachten, bleken mijn angsten ongegrond. De trein naar Trivandrum vol met nieuwe vriendelijke mensen stopte speciaal voor mij en in wagon B5 lag een lege stoel, speciaal voor mij, te stralen in de zon. De dag was gered!

FacebookTwitter