Main menu
In t Wilde WegLees avontuurMijn nachtelijke zoektocht naar een mysterieuze Colombiaanse camping

Mijn nachtelijke zoektocht naar een mysterieuze Colombiaanse camping

Maya_schrijfwedstrijdHet Tayrona Park is een tropisch natuurreservaat in Colombia. Het park heeft een verharde hoofdweg die opsplitst in heuvelachtige zandweggetjes. Deze zandweggetjes leiden naar witte stranden, hoge palmbomen en helderblauw water. De betreding van dit park kreeg echter een avontuurlijke wending.

Bij de ingang van het park ontmoette ik vier Duitse meiden. Vrolijk pratend liepen we in ongeveer een uur naar camping Arrecifes. Daar aangekomen bleek de tenthuur veel hoger te zijn dan ik had verwacht. Ik had gehoord van een andere camping, camping Tayrona, waar de tenthuur wél betaalbaar zou zijn. We waren camping Tayrona alleen al gepasseerd. Het was op dat moment kwart voor vijf en om half zes is het in Colombia al helemaal donker. Een zaklamp had ik niet bij me. Ik wist dat terugkeer krap zou worden, maar ik besloot het er toch op te wagen. De meiden keken me glimlachend en hoofdschuddend aan. We namen afscheid en ik vertrok.

“Ik had gehoord van een andere camping, camping Tayrona, waar de tenthuur wél betaalbaar zou zijn.”

Ik merkte dat de schemering zijn intrede deed en dus versnelde ik mijn pas. Na een half uur naderde ik de plek waar in mijn beleving de camping zou moeten zijn, maar er was daar helemaal niets. De tijd begon te dringen. Gelukkig zag ik in de verte een man aan komen lopen. Tot mijn vreugde was het een parkopzichter. Ik vroeg hem de weg naar camping Tayrona. Hij verwees me weer helemaal terug naar de ingang van het park. Ik negeerde de twijfel in zijn stem en rende richting de ingang.

Aangekomen bij de ingang van het park, was ook daar geen camping. De situatie werd nijpend omdat het vanaf dat moment pikdonker was. Als ik vannacht een dak boven mijn hoofd wilde hebben, dan had ik geen andere keuze dan terug het park in te gaan. De dame achter het loket van de toegangscontrole bood me aan om met haar vrienden het park in te rijden. Ze wees naar een busje. Ik wist dat het onverstandig was om dit aanbod aan te nemen, maar ik wist dat het nog onverstandiger was om het aanbod af te slaan.

“Als ik vannacht een dak boven mijn hoofd wilde hebben, dan had ik geen andere keuze dan terug het park in te gaan.”

We liepen samen naar het busje. Ze stak haar hoofd door het zijraam en sprak kort met de bestuurder. Daarna gebaarde ze me dat ik in kon stappen. Ik stapte in. Ik telde vijf Colombiaanse mannen. Drie op de voorste bank en één naast me op de achterste bank.

We reden het park in. Achter me werd de verlichte ingang steeds kleiner. De mannen waren van mijn leeftijd, misschien iets jonger. Ze hadden de grootste lol met elkaar. Ik had de aanleiding duidelijk gemist. Ze probeerden een praatje met me te maken, maar ze kwamen er al snel achter dat ze mijn Spaans hadden overschat. Na verloop van tijd stopte het busje. Ze gebaarden me uit te stappen. Ter controle vroeg ik hen: ‘Camping Tayrona?’. Ze knikten allemaal overtuigend. Ik bedankte hen en ik stapte uit. Het busje keerde om en verdween langzaam uit het zicht.

Ik keek eens goed om me heen. Vrijwel direct trok ik de schrikbarende conclusie dat ook hier geen camping was. Ik was alleen en het was zo donker dat ik niet eens mijn eigen schoenen kon zien. Alleen de maan wierp een lichte waas op het onbekende struikgewas. De bomen verspreidden een symfonie van ontraceerbare geluiden. De vertrouwde krekel voerde de boventoon.

“Ik was alleen en het was zo donker dat ik niet eens mijn eigen schoenen kon zien.”

Ik dacht terug aan de vrouwelijke douanebeambte die in Quito mijn papieren controleerde. Ze bleef me maar vragen waar ik zou gaan logeren in Colombia. Familie? Vrienden? Een hotel geboekt? Ik probeerde mezelf te verduidelijken met de uitspraak ‘go with the flow’, maar daar had ze nog nooit van gehoord. Toen ik voor de laatste maal herhaalde dat ik écht niemand kende in Colombia en écht nog niet wist waar ik zou gaan slapen, keek ze me vol ongeloof aan, gaf ze mijn paspoort terug en riep ze uit: ‘Maya, you are crazy!’.

Zou ze misschien toch gelijk hebben gehad?

Ik was bang. Ik was bang om gekidnapt, beroofd, verkracht of vermoord te worden. Maar al snel realiseerde ik me dat geen enkele Colombiaan in zijn stoutste dromen op deze plek en op dit tijdstip een vrouw alleen zou verwachten. Deze gedachte stelde me gerust en zo liep ik voetje voor voetje door. Ik wist niet waarnaar ik op weg was. Ik wist alleen dat ik in beweging wilde blijven.

Plotseling doemde er een koplamp op. Eindelijk een teken van leven! Het was een politieagent op een scooter. Hij was net zo verrast als ik. Volgens hem was het vanaf daar nog drie kwartier lopen naar camping Tayrona. Hij trommelde een parkopzichter op die mij tijdens de wandeling zou vergezellen. Ik had geen idee of deze parkopzichter betrouwbaar was, het enige dat ik wel wist, was dat hij een zaklamp had en ik niet. Om deze reden gaf ik hem het voordeel van de twijfel.

We gingen met z’n tweeën op pad. We raakten langzaam van de hoofdweg af en we sloegen heuvelachtige zandwegen in die werden versperd door dikke boomwortels en omgevallen bomen. De parkopzichter bleek een zachtaardige softie te zijn. We hebben meerdere malen gepauzeerd omdat hij de wandeling lichamelijk niet aankon.

Ruim vijf uur nadat ik het park voor de eerste keer was binnen gekomen, bereikten we eindelijk camping Tayrona. De tenthuur was hier alleen precies even duur als de tenthuur op de camping waar ik uren geleden vertrokken was. Maar ik was inmiddels zo opgelucht om niet meer alleen door het park rond te dwalen, dat het me niets meer kon schelen.

“De tenthuur was hier alleen precies even duur als de tenthuur op de camping waar ik uren geleden vertrokken was.”

De volgende ochtend stapte ik mijn tent uit. En wie liep ik daar tegen het lijf? De vier Duitse meiden. Flabbergasted keken we elkaar aan. Ze vroegen verbaasd aan me of ik die ochtend alweer terug was komen lopen. Ik begreep de vraag niet: ‘Alweer terug was komen lopen? Waar was ik dan nu?’. Langzaam begon het tot me door te dringen. De meiden beantwoorden mijn vraag in koor: “Op de camping waar je gisteren bent vertrokken!”

Dit verhaal is een gastbijdrage van Maya. Maya was in januari een van de vijf genomineerden van onze schrijfwedstrijd en heeft een publicatie van haar verhaal op onze website, TPO Magazine én de nieuwsbrief meer dan verdiend! 

FacebookTwitter