Main menu
In t Wilde WegLees avontuurHoe ik opeens Jordanees catwalkmodel werd

Hoe ik opeens Jordanees catwalkmodel werd

Paspoort_MichelleZand, zand en nog eens zand. Dat is wat we zagen toen we naar Wadi Rum in Jordanië reden. Niet zo gek, want Wadi Rum ligt middenin de woestijn. Mijn vriend en ik hadden er net drie weken Israël op zitten en waren helemaal klaar voor onze laatste week in Jordanië. Jeepsafari’s en kamelentochten, daar waren we voor gekomen. Maar Jordanië had meer voor mij in petto, zo bleek toen we bij onze slaapplek aankwamen.

We reden ons kamp bij Wadi Rum binnen en werden welkom geheten door de kampeigenaar. Hij zag eruit als een sjeik en sprak een klein beetje Engels. Hij vertelde ons dat we de enige gasten waren. Tenminste, als hij de tv-crew die op locatie was voor de opnames van een programma even niet meerekende. Blijkbaar werd er voor een nationale zender een programma opgenomen over de culturele gebruiken van verschillende Arabische landen in de omgeving: van Egypte tot Saudi-Arabië, allemaal bedoeld om elkaars culturen beter te leren kennen. Naast mode was er ook aandacht voor eten, dans, zang en lokale ambachten. Vanavond was Jordanië aan de beurt en de kampeigenaar zei dat we vooral even een kijkje moesten gaan nemen. Een stukje verderop zag ik al een glazen catwalk glimmen. Op dat moment had ik nog geen idee dat ik op die bewuste catwalk mijn debuut als catwalkmodel zou beleven voor het oog van de hele Jordanese natie.

“Op dat moment had ik nog geen idee dat ik op die bewuste catwalk mijn debuut als catwalkmodel zou beleven voor het oog van de hele Jordanese natie.”

Het leek iedereen ter plekke namelijk enig als ik ook een traditioneel Jordanees gewaad aan zou trekken. Gewoon, voor de foto. Leuk voor later, je kent het wel. Een zwart laken werd het, met kralen aan de boorden. Best mooi, maar ik ben 1.80 en in Jordanië zijn ze gemiddeld 1.60. Trek mij een traditioneel Jordanees gewaad aan en je begrijpt: da’s veel te kort. Bovendien had ik mijn haar al dagen niet gewassen en waren we net op jeepsafari geweest, waardoor ‘haar’ eigenlijk teveel gezegd was voor de bos touw op mijn hoofd. Maar dat maakte allemaal niets uit. Ik ging op de foto met mijn vriend, met de kampeigenaar, met de modellen, met ongeveer iedereen die daar aanwezig was. Daarna vond ik het mooi geweest, maar daar dacht de rest anders over. Ik moest vanavond absoluut meelopen in de modeshow en werd naar de achterkant van de set geloodst om te oefenen. Behalve dat ik 1.80 ben, heb ik ook blond haar en blauwe ogen. Het leek mij dus allemaal maar raar, helemaal omdat de rest van de modellen een specifieke regio in Jordanië vertegenwoordigden. ‘Waar kom ik dan vandaan?’, vroeg ik. ‘Jij bent algemeen Jordanees’, vonden zij.

“Ik ben 1.80 en in Jordanië zijn ze gemiddeld 1.60. Trek mij een traditioneel Jordanees gewaad aan en je begrijpt: da’s veel te kort.”

Twee uur later mocht ik eindelijk op. De set was mooi: alle hoeken en nissen van Wadi Rum waren verlicht. Met de uitgestrekte woestijn op de achtergrond snapte ik best dat deze locatie was uitgekozen voor dit tv-programma. Op mijn blote voeten en in mijn veel te korte jurk liep ik mijn modellendebuut tegemoet. Alle camera’s waren op mij gericht. De hele show werd in het Arabisch aan elkaar gepraat door een Jordanese schone, die me net zo goed ter plekke had kunnen uitmaken voor ‘die rare lange blanke slungel’, maar daar ging ik voor mijn eigen gemoedsrust maar niet vanuit. Na een paar rondjes over de glazen loper zaten mijn minutes of fame erop en met wat afsluitende zoete hapjes achter de kiezen kon ik eindelijk richting mijn zeer oncomfortabele bed. Ik heb de show nooit teruggezien, maar het doel van het tv-programma was geslaagd: ik heb zeker de Jordanese cultuur beter leren kennen.

FacebookTwitter