Main menu
In t Wilde WegLees avontuurEen bruut verstoorde droom

Een bruut verstoorde droom

in-t-wilde-paspoort-BelindaIk wilde net een hap van mijn croissant nemen, toen Rog in één keer het hostel binnen kwam lopen. Ik snapte er niets van. Wat deed Rog in Boedepest? Hij keek me grijnzend aan en ik stond op van mijn stoel. Plotseling schreeuwde iemand: “Someone is in my fucking bed!”

“Someone is in my fucking bed!”

Ik begreep er niets meer van en deed mijn ogen open. Het was donker en ik lag in het bovenste stapelbed in een volle dorm. “I paid for this fucking bed! Get the hell out of my bed!” Midden in de kamer stond een man. Hij was woest, zo veel was duidelijk. Ik probeerde voorzichtig over de rand van het bed heen te kijken en schrok toen dat een hoop gekraak en gewiebel teweeg bracht. Ik bleef muisstil liggen en luisterde naar hoe de man verder tierde.“Who do you think you are? You’re violating my privacy!” Hij zei zoveel en zo luid dat ik het nauwelijks kon volgen. Hij begon zelfs over Al Qaida!

Ik keek naar Lies, mijn reisgenoot, die aan de andere kant van de kamer lag. Ze zat rechtop in bed en onze blikken kruisten elkaar. Die man was hartstikke gek! Het was een al wat oudere man, eind veertig misschien en duidelijk een Amerikaan. De jongen, die zogenaamd in het bed van deze mafkees lag, stond inmiddels ook en in het zwakke schijnsel van het licht dat van de gang kwam, zag ik ze tegenover elkaar staan in de kamer. “I paid for this bed too. Go talk to the staff”. De jongen klonk heel rustig. Ik vond het knap. Ik lag te bibberen als een rietje. Als ik hem was geweest was ik waarschijnlijk in huilen uitgebarsten.

“Ik lag te bibberen als een rietje”

De man negeerde de jongen en leek überhaupt niet geïnteresseerd in een oplossing van het probleem. Hij schopte tegen de rugzak van de jongen die tegen het bed stond aangeleund en de toiletspullen vlogen door de kamer. Wat als deze gestoorde gek plotseling een mes of een vuurwapen zou blijken te hebben? Ik twijfelde er niet aan dat de hele dorm wakker was, maar niemand deed iets.

Gelukkig sprongen er toen twee kerels uit bed en dwongen de man samen met de andere jongen de kamer uit. ‘I want to speak to the manager’, hoorde ik hem nog vanaf de gang roepen. Het geschreeuw hield nog even aan en inmiddels begonnen ook mijn andere kamergenoten opgewonden te fluisteren. Ik wilde liever het hele voorval vergeten en terug naar mijn bruut verstoorde droom.

Het duurde zeker nog een uur voordat ik de slaap weer kon vatten. De jongen was teruggekomen in de kamer en vertelde dat de man op straat was gezet. Hij zou ons niet meer lastigvallen. Hij kroop weer in zijn herwonnen bed, maar ik kon niet stoppen met denken aan hoe kwetsbaar we eigenlijk allemaal zijn.

FacebookTwitter